Azalia ‘Irene Koster’

Azalie wielkokwiatowe należą do roślin, dla których nietrudno stracić głowę. Te niepozorne w ciągu roku, sezonowo ulistnione krzewy, stają się na przełomie maja i czerwca największą atrakcją ogrodów. Całe obsypane kwiatami niewiele ustępują zimozielonym różanecznikom, mają przy tym dużo mniejsze wymagania siedliskowe. W warunkach klimatycznych Polski można śmiało uprawiać dziesiątki odmian azalii wielkokwiatowych.

Azalia ‘Irene Koster’ to kultywar zaliczany do Grupy Azalii Occidentale, uzyskany przed 1925 rokiem w Holandii w szkółce M. Koster & Zonen z Boskoop. Mimo, że jest na rynku już ponad 100 lat, nadal jest ceniona przez ogrodników za swoje walory dekoracyjne i poszukiwana przez klientów. Azalia ‘Irene Koster’ to gęsty i atrakcyjny krzew charakteryzuje się wolnym tempem wzrostu, po 10 latach uprawy osiąga 1,4 m wysokości i około 1,6 m szerokości. Pędy corocznie rozgałęziają się, tworząc w zarysie formę półkulistą. W drugiej połowie maja z wierzchołkowych pąków wyłaniają się wspaniałe jasnoróżowe kwiaty, zebrane po kilka w duże, kuliste kwiatostany. Kwiaty mają kształt lejkowaty, są zbudowane z pięciu różowych płatków korony, z wyraźnym żółtym rysunkiem na górnym płatku. Wewnątrz każdego kwiatu widoczny jest długi słupek, zakończony zielonym znamieniem i otoczony krótszymi, złotawymi pręcikami.  Krzewy, nawet młode egzemplarze, kwitną corocznie i wyjątkowo obficie, właściwie całe toną w kwiatach. Nim jeszcze zaczną przekwitać wśród masy kwiatów pojawiają się soczyście zielone pędy i liście. Po rozwinięciu przybierają barwę ciemnozieloną. Latem, w lipcu i sierpniu, na szczytach nowych przyrostów, zawiązują się pąki kwiatowe, które ponownie zaczarują ogród w kolejnym roku.

Jak wszystkie roślin z rodziny wrzosowatych azalie wymagają gleb kwaśnych, o pH w granicach 4 - 5,5. Krzewy preferują gleby umiarkowanie wilgotne, podłoża przepuszczalne, bogate w próchnicę.  W przeciwieństwie do zimozielonych różaneczników, azalie kochają słońce i nie boją się mrozu. Najlepiej czują się w otoczeniu wyższych krzewów i drzew, ale nie powinny być zacienione. Dobrze reagują na ściółkowanie przekompostowaną korą sosnową. Przykrycie gleby 5-10 cm warstwą kory skutecznie ogranicza wysychanie podłoża, hamuje rozwój chwastów, zabezpiecza system korzeniowy przed przemarzaniem i pozwala utrzymać odpowiednie pH. Takie szczęśliwe, zadbane rośliny z pewnością odwdzięczą się najpiękniej jak tylko potrafią.  

Azalie doskonale prezentują się sadzone w grupach, najlepiej po kilka sztuk jednej odmiany, tak, aby w trakcie kwitnienia mogły tworzyć duże, jednolite plamy. Niemniej ciekawie wyglądają pojedyncze, stare, rozrośnięte egzemplarze, wyeksponowane na trawniku lub rabacie. Jednak przede wszystkim azalie są krzewami polecanymi do sadzenia w ogrodach wrzosowiskowych, w których panuje odpowiedni mikroklimat i to właśnie tam rosną i czują się najlepiej.