Miesiąc: sierpień 2007

1.W Dz. U. z 2004r NR 61,poz. 571 zostało opublikowane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dn. 26 marca 2004 r w sprawie zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się organizmów kwarantannowych. Rozporządzenie to nakłada obowiązek wpisu do rejestru przedsiębiorców producentów roślin na mocy dwóch ustaw:

- ustawy o ochronie roślin ? dotyczy producentów roślin, na które wymagane są paszporty.

- ustawy o nasiennictwie ? dotyczy producentów materiału szkółkarskiego roślin sadowniczych oraz materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin ozdobnych.

Obowiązek rejestracji nie występuje, jeżeli materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin ozdobnych sprzedawany jest wyłącznie podmiotom, które nie zajmują się zawodowo produkcją lub sprzedażą roślin. W praktyce oznacza to obowiązek rejestracji naszych szkółek, ponieważ dostarczamy rośliny do handlu hurtowego i detalicznego. Z wyjaśnień uzyskanych w Ministerstwie Rolnictwa wynika, że jest to jeden rejestr i szkółki, które zarejestrowały się w ramach ustawy o ochronie roślin nie mają potrzeby ponownego rejestrowania się ze względu na ustawę o nasiennictwie.

2.W projekcie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie substancji aktywnych, których stosowanie w środkach ochrony roślin jest zabronione lub podlega ograniczeniom, wymienionych jest ponad 170 pozycji. W wyniku tego ponad 60 środków ochrony roślin nie będzie mogło znajdować się w obrocie od początku 2005 r. Należą do nich m.in.:

Benlate 50 WP ? zawiera benomyl

Danirum 110 EC - fenpropatryna

Euparen 50 WP ? dichlofluanid

Ripost M 67,2 WP ? oksadiksyl

Sandofan Manco 64 WP ? oksadiksyl

Saprol 190 EC ? triforyna

Dual 960 EC ? metolachlor

Roztoczol extra płynny 8 ? tetradifon

Bayleton 25 WP- triadimefon

Zmiany wymaga skład ukorzeniaczy A oraz AB i B ? zawierają benomyl.

(opracowane w porozumieniu z p. M. Chojnowską)

Ochrona roślin

? Zgodnie z art. 71 ustawy o ochronie roślin (Dz. U. z 2004 r. nr 11) posiadacze gruntów, na których prowadzone są zabiegi ochrony roślin prowadzą ewidencję, która ma zawierać :

- nazwę rośliny, produktu roślinnego lub przedmiotu,

- powierzchnie uprawy roślin,

- powierzchnie, na których są wykonywane zabiegi ochrony roślin oraz terminy ich wykonywania,

- nazwy zastosowanych środków ochrony roślin i ich dawki,

- przyczyny zastosowania środków ochrony roślin.

Ewidencja powinna być przechowywana przez okres dwóch lat od dnia wykonania zabiegu.

Dnia 9 marca 2005 odbyło się spotkanie grupy szkółkarzy z Głównym Inspektorem i kilkoma osobami z Inspektoratu. Poruszyliśmy sprawy paszportowania roślin i eksportu na wschód. W sprawie paszportów postulowaliśmy uznanie terenu całej Polski za rynek lokalny, i wzorem Niemiec i Holandii rezygnację z obowiązku paszportowania. Odpowiedziano nam, że obowiązek paszportowania istnieje we wszystkich krajach UE, choć prawdą jest, że w niektórych krajach nie przestrzegano go. W związku z zaistniałymi problemami w eksporcie do Rosji z niektórych państw UE, będzie się wracać do tego, by paszporty i świadectwa fitosanitarne były wystawiane tylko przez służby do tego powołane. W świetle tego nasz postulat, by znieść paszporty lub drukować je w szkółce nie ma szans na realizację .

Sprawa eksportu na wschód, głównie do Rosji zajęła nam najwięcej czasu i była najważniejszym tematem spotkania. Jak wszyscy wiemy, Rosjanie w zeszłym roku zabronili importu roślin z Niemiec, Holandii i Danii, bo znaleźli na roślinach szkodnika kwarantannowego - wciornastka kalifornijskiego. Sprawa zaczęła nas dotyczyć z chwilą stwierdzenia przez Rosjan reeksportu roślin przez polskie firmy. Na szczęście nie były to rośliny szkółkarskie. W tej sytuacji polskie służby fitosanitarne w tym roku mają skrupulatnie kontrolować załadunek roślin, zgodność dokumentów z ładunkiem. Niedopuszczalne jest doładowywanie innymi roślinami lub innym towarem nieroślinnym.

Wymagana jest obecność inspektora od początku załadunku aż do plombowania.

Jak ten wymóg wpłynie na naszą organizację pracy i sprawność załadunku, wiemy doskonale.

W tej sytuacji zaproponowaliśmy, by szkółki należące do ZSzP mogły odprawiać eksport tak jak w zeszłym roku, tzn. ładować bez inspektorów i samodzielnie plombować. Ta propozycja została przyjęta. Myślę, że nie dałoby się tego osiągnąć, gdyby w roku poprzednim były jakieś ?wpadki? z niesolidnym załatwianiem procedur eksportowych. Płynie także stąd wniosek i apel na przyszłość- podchodźmy do eksportu bardzo solidnie i rzetelnie. Lekceważenie tego przez jedną, naszą szkółkę odbije się źle na nas wszystkich.

Wszystkie nasze rynki zbytu są ważne, lecz rynek rosyjski ma znaczenie szczególne, dlatego zaproponowaliśmy, by polski Inspektorat zaprosił swojego, rosyjskiego odpowiednika do Polski. Cel wizyty to pokazanie nie tylko procedur eksportowych, lecz także produkcji szkółkarskiej. Potrzebne jest tu obalenie złych opinii /robota konkurencji/ o naszej produkcji, która rzekomo opiera się na zakupach jakościowo kiepskich roślin w krajach zachodnich.

I w tej kwestii nasza propozycja została przyjęta.

Ostatnio pojawiły się wątpliwości i różne interpretacje obowiązku paszportowania roślin.

Szczególne emocje budzi nakaz zaopatrywania każdej rośliny w tzw. skrócony paszport.

W trakcie rozmowy przeprowadzonej z pracownikiem Głównego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa wnioskowałem poprzestanie na paszportowaniu całej partii określonego rodzaju tylko jednym paszportem, przyklejanym do dokumentu wysyłki.

Otrzymałem odpowiedź, że zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami jest to niemożliwe. Jeśli wysyłana ze szkółki partia roślin podlegających paszportowaniu jest przeznaczona do sprzedaży detalicznej, np. w supermarkecie lub centrum ogrodniczym, to każda roślina musi być zaopatrzona w ?mały paszport?. Jeśli natomiast ta partia roślin jest sprzedawana do obsadzenia jednego terenu przez firmę zakładającą ogrody lub budującą tereny zieleni, to wystarczy wydać tylko 1 paszport ?duży?. Sprzedaż detaliczna w szkółce roślin podlegających paszportowaniu nie wymaga żadnych paszportów.

Trzeba tu także wspomnieć o obowiązku paszportowania roślin z tzw. drugiej listy. Z roślin nas interesujących dotyczy to: świerku, sosny, modrzewia, jodły, laurowiśni, kasztana, platana, topoli, dębu, daglezji i choiny. Obowiązek paszportowania tych roślin powstaje tylko w przypadku sprzedaży do dalszej produkcji.

Inną ważną sprawą dla szkółek jest zakup roślin do dalszej produkcji, wyprodukowanych w gruncie i niepodlegających paszportowaniu. W takim przypadku należy żądać od kontrahenta oświadczenia, że rośliny zostały wyprodukowane w glebie przebadanej i wolnej od raka ziemniaczanego i nicieni. W oświadczeniu powinny się znaleźć numer protokołu i wyniku badania oraz numer rejestracyjny szkółki. Brak możliwości udowodnienia, że rośliny są wolne od w/w organizmów szkodliwych spowoduje ponowne badanie naszego pola, ponowne koszty, a w przypadku zawleczenia tych patogenów zakaz produkcji w gruncie.

Wszystkie dokumenty związane z paszportowaniem, pochodzeniem, zakupem i sprzedażą roślin podlegają kontroli. Wyżej podpisanemu udało się bezboleśnie przeżyć w ubiegłym roku taką kontrolę. Kontrolowano rozchód paszportów (ilość pobrana, wydana i pozostała w szkółce), pochodzenie roślin do dalszej produkcji, prowadzenie rejestru produkowanych roślin z podaniem miejsca i wielkości produkcji, rejestr oprysków.

Dokumenty te muszą być przechowywane w szkółce przez dwa lata.

Pojawiło się także pytanie, czy przy eksporcie do krajów trzecich (tj. pozaunijnych) istnieje obowiązek wydawania paszportów. Odpowiedź brzmi: paszporty obowiązują tylko w UE. Eksport do krajów trzecich odbywa się na podstawie świadectwa fitosanitarnego.

W ostatnich latach polskie prawo ochrony środowiska uległo istotnym zmianom w związku z wdrożeniem dyrektyw Wspólnot Europejskich. Przedstawiono ogólne zasady i wymagania przepisów ochrony środowiska związane z gospodarką wodno-ściekową, a także zagadnienia związane z gospodarką odpadami w działalności ?szkółkarskiej? oraz podstawowe akty prawne, wg stanu na dzień 21.11.2005r.

Gospodarka wodno-ściekowa

Zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, określa ustawa Prawo ochrony środowiska [2].

Szczegółowe zasady ochrony wód, w tym warunki poboru wód i odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, a także warunki wykonania niezbędnych urządzeń wodnych określa ustawa Prawo wodne [7].

Wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne. Wody powierzchniowe to wody śródlądowe, morskie wody wewnętrzne i wody morza terytorialnego.

Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na:

1) płynące, do których zalicza się wody:

a) w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach, z których cieki biorą początek,

b) znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym bądź okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych,

c) znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących,

2) stojące, do których zalicza się wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi wodami płynącymi.

Przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami.

Wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych osób prawnych albo osób fizycznych.

Wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa.

Wody stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego są wodami publicznymi. Płynące wody publiczne nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie.

Wody stojące oraz wody w rowach znajdujące się w granicach nieruchomości gruntowej stanowią własność właściciela tej nieruchomości.

Prawo wodne wyróżnia trzy rodzaje korzystania z wód: powszechne, zwykłe i szczególne.

Powszechne korzystanie z wód służy do zaspokajania potrzeb osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego, bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych, a także do wypoczynku, uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb.

Powszechne korzystanie z wód nie obejmuje:

1) wydobywania kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz z wód morza terytorialnego,

2) wycinania roślin z wód lub brzegu,

3) wydobywania kamienia i żwiru z potoków górskich.

4) korzystania z wód w zbiornikach wodnych, przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, usytuowanych na wodach płynących,

5) wprowadzania ścieków.

Wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów w granicach powszechnego korzystania z wód może odbywać się po uzyskaniu zgody właściciela wody, w miejscach wyznaczonych przez radę gminy w drodze uchwały.

Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie; prawo to nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego.

Zgodnie z Prawem wodnym [7], nie stanowi zwykłego korzystania z wód:

1) nawadnianie gruntów lub upraw wodą podziemną za pomocą deszczowni,

2) pobór wody powierzchniowej lub podziemnej w ilości większej niż 5 m3 na dobę,

3) korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej,

4) rolnicze wykorzystanie ścieków lub wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m3 na dobę.

Szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w tym m.in.:

1) pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Szczególne korzystanie z wód oraz wykonywanie urządzeń wodnych, również tych służących do zwykłego korzystania z wód wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Ale zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jest m.in.:

1) wykonywanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m,

2) pobór wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę.

Szczegółowe warunki odprowadzania ścieków określa rozporządzenie w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego [17].

Zasady wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska określa Prawo ochrony środowiska [2].

Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne[7].

Zwolniony z opłat jest pobór wody na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych i gruntów leśnych,

Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce.

Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza.

Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co pół roku, ewidencję zawierającą odpowiednio m.in.:

1) informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej,

2) informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi,

3) informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane są ścieki - wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska:

1) nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat - marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

2) zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu.

Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska, których półroczna wysokość wnoszona na rachunek urzędu marszałkowskiego nie przekracza 400 zł. Jednocześnie przedkłada się wykaz zawierający informacje i dane wykorzystywane do ustalenia wysokości opłaty oraz wysokość opłaty.

Sejmik województwa może, w drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić podwyższenie powyższej kwoty, jednak nie więcej niż do 50 %.

Stawki opłat podlegają, z dniem 1 stycznia każdego roku, podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", za rok poprzedni.

W przypadku braku wymaganego pozwolenia na pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % .

Rozporządzenie w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska [19] określa jednostkowe stawki opłat m.in. za:

? substancje wprowadzane ze ściekami do wód lub do ziemi,

? pobór wody podziemnej,

? pobór wody powierzchniowej śródlądowej,

? wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych.

Stawka opłaty za pobór 1 m3 wody uzależniona jest od :

? rodzaju wody (podziemna, powierzchniowa),

? sposobu wykorzystania (przeznaczenia) wody,

? jakości wody, określonej sposobem jej uzdatnienia,

? dostępności zasobów wody (obszaru działania regionalnego zarządu gospodarki wodnej).

W 2005 roku podstawowa jednostkowa stawka opłaty za pobór 1 m3 wody podziemnej wynosi 0,087 zł, a za pobór wody powierzchniowej śródlądowej - 0,043 zł.

Gospodarka odpadami

Zasady postępowania z odpadami, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów określa ustawa o odpadach [3].

W działalności szkółkarskiej powstawać będą odpady, które wg załącznika do rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów [9] należy zaliczyć do grupy 02 - Odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności. I tak:

Kod odpadu    Grupa, podgrupa i rodzaj odpadu

02                  Odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności

02 01             Odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa

02 01 01        Osady z mycia i czyszczenia

02 01 03        Odpadowa masa roślinna

02 01 04        Odpady tworzyw sztucznych (z wyłączeniem opakowań)

02 01 07        Odpady z gospodarki leśnej

02 01 08*      Odpady agrochemikaliów zawierające substancje niebezpieczne, w tym środki ochrony roślin I i II klasy toksyczności (bardzo toksyczne i toksyczne)

02 01 09        Odpady agrochemikaliów inne niż wymienione w 02 01 08

02 01 10        Odpady metalowe

02 01 83        Odpady z upraw hydroponicznych

02 01 99        Inne niewymienione odpady

Kod odpadu    Grupa, podgrupa i rodzaj odpadu

15                Odpady opakowaniowe; sorbenty, tkaniny do wycierania, materiały filtracyjne i ubrania ochronne nieujęte w innych grupach

15 01            Odpady opakowaniowe (włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi)

15 01 01        Opakowania z papieru i tektury

15 01 02        Opakowania z tworzyw sztucznych

15 01 03        Opakowania z drewna

15 01 04        Opakowania z metali

15 01 05        Opakowania wielomateriałowe

15 01 06        Zmieszane odpady opakowaniowe

15 01 07        Opakowania ze szkła

15 01 09        Opakowania z tekstyliów

15 10 10*      Opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone (np. środkami ochrony roślin I i II klasy toksyczności - bardzo toksyczne i toksyczne)

15 01 11*      Opakowania z metali zawierające niebezpieczne porowate elementy wzmocnienia konstrukcyjnego (np. azbest), włącznie z pustymi pojemnikami ciśnieniowymi

* Odpady klasyfikowane jako niebezpieczne

Nie wszystkie powyższe odpady muszą pojawić się w działalności szkółkarskiej, ale jednocześnie mogą też wystąpić rodzaje odpadów, które nie zostały powyżej wymienione, jak np.: przepracowane oleje silnikowe, akumulatory czy inne.

Ustawa o odpadach [3], dla określenia zasad gospodarowania odpadami, wprowadza następującą hierarchię działań:

? zapobieganie powstawaniu odpadów,

? ograniczenie powstawania odpadów,

? odzysk z odpadów substancji, przedmiotów i produktów wraz z ich wykorzystaniem,

? unieszkodliwianie odpadów, z wyłączeniem składowania,

? składowanie odpadów.

Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny, a podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów jest obowiązany do selektywnego odbierania odpadów oraz ograniczania ilości odpadów ulegających biodegradacji kierowanych do składowania.

Jednocześnie unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady nadające się do odzysku.

Zgodnie z art. 17 ustawy o odpadach [3], wytwórca odpadów prowadzący instalację jest obowiązany do:

1. uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, jeśli wytwarza powyżej 1 tony odpadów niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 000 ton odpadów innych niż niebezpieczne,

2. uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza do 1 tony rocznie odpadów niebezpiecznych,

3. przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza od 5 do 5 000 ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne

Natomiast wytwórca odpadów nieprowadzący instalacji jest obowiązany do:

1. uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 100 kg rocznie,

2. przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 100 kg rocznie albo powyżej 5 ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.

W rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska [2], jako instalację należy rozumieć:

stacjonarne urządzenie techniczne,

?zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

?budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję (w tym wypadku pod pojęciem emisji należy rozumieć wytwarzanie odpadów).

Zgodnie z zapisami rozporządzenia w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym, niebędącym przedsiębiorcami, do wykorzystania na ich własne potrzeby [12], spośród odpadów, które z założenia wytwarzane są w omawianej działalności, przekazać można nw. rodzaje odpadów:

Kod odpadu       Grupa, podgrupa i rodzaj odpadu

02                   Odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności

02 01              Odpady z rolnictwa, sadownictwa, upraw hydroponicznych, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa

02 01 03         Odpadowa masa roślinna

02 01 07         Odpady z gospodarki leśnej

02 01 10         Odpady metalowe

02 01 83         Odpady z upraw hydroponicznych

02 01 99         Inne niewymienione odpady

15                  Odpady opakowaniowe; sorbenty, tkaniny do wycierania, materiały filtracyjne i ubrania ochronne nieujęte w innych grupach

15 01             Odpady opakowaniowe (włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi)

15 01 01         Opakowania z papieru i tektury

15 01 02         Opakowania z tworzyw sztucznych

15 01 03         Opakowania z drewna

15 01 04         Opakowania z metali

Zapisy art. 13 ust. 3 ustawy o odpadach [3] dopuszczają spalanie zgromadzonych pozostałości roślinnych poza instalacjami i urządzeniami, jeżeli na terenie gminy nie jest prowadzone selektywne zbieranie lub odbieranie odpadów ulegających biodegradacji, a ich spalanie nie narusza odrębnych przepisów.

Ustawa o opakowaniach i odpadach opakowaniowych [5], określa wymagania, jakim muszą odpowiadać opakowania ze względu na zasady ochrony środowiska oraz sposoby postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, m.in. po środkach ochrony roślin zaliczanych do substancji niebezpiecznych.

Ustawodawca, jako substancje niebezpieczne definiuje substancje i preparaty chemiczne zaklasyfikowane jako bardzo toksyczne, toksyczne, rakotwórcze kategorii 1 lub 2, mutagenne kategorii 1 lub 2, działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2 lub niebezpieczne dla środowiska z przypisanym symbolem N, określone w przepisach o substancjach i preparatach chemicznych, oraz środki ochrony roślin zaklasyfikowane jako bardzo toksyczne lub toksyczne dla ludzi, pszczół lub organizmów wodnych, określone w przepisach o ochronie roślin uprawnych

Producent, importer i dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia środków niebezpiecznych są obowiązani ustalić wysokość kaucji na opakowania jednostkowe tych środków nie niższą niż 10% i nie wyższą niż 30% ceny środka niebezpiecznego zawartego w tym opakowaniu.

Ponadto producent, importer i dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia środków niebezpiecznych są obowiązani odebrać na własny koszt od sprzedawcy opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych środkach.

Sprzedawca środków niebezpiecznych jest obowiązany pobrać kaucję za opakowania jednostkowe tych środków w wysokości ustalonej przez ich producenta, importera lub dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Sprzedawca środków niebezpiecznych jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po środkach niebezpiecznych w celu ich przekazania producentowi, importerowi lub dokonującemu wewnątrzwspólnotowego nabycia. Przyjmując opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych środkach, sprzedawca jest obowiązany zwrócić pobraną kaucję.

Jeżeli zwrot pobranej kaucji przez sprzedawcę jest niemożliwy z powodu przerwy lub zakończenia działalności, producent, importer lub dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia środków niebezpiecznych jest obowiązany przyjmować od użytkowników opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po środkach niebezpiecznych. Przyjmując opakowania wielokrotnego użytku i odpady opakowaniowe po tych środkach, producent, importer lub dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia jest obowiązany zwrócić pobraną kaucję.

Obowiązek zdawania do punktu sprzedaży opakowań po środkach ochrony roślin nie zwalnia ich wytwórcy od uzyskania stosowanych uzgodnień z zakresu gospodarki odpadami.

W działalności szkółkarskiej można dopuścić wykorzystanie określonych rodzajów odpadów. W ustawie o odpadach [3], wyspecyfikowane zostały osady ściekowe, które mogą być stosowane:

? w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,

? do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,

? do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami, planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

? do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,

? do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz ? powinien się odbywać z zachowaniem określonych w ww. warunków (art. 43 ust. 1a-7)

Dwie główne zasady stosowania osadów ściekowych to:

? komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane właścicielowi, dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której mają być stosowane, wyłącznie przez wytwórcę tych osadów.

? komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi.

Wymogiem podjęcia działań polegających na stosowaniu osadów ściekowych jest, zgodnie z zapisami ustawy o odpadach, uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów.

W załączniku nr 5 do ustawy o odpadach [3], opisany wyżej proces odzysku osadów określony został jako R10 - rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszania gleby.

Ponadto określone rodzaje wytworzonych odpadów, we własnym zakresie, można poddać procesom odzysku, np. kompostowaniu. Proces ten w załączniku nr 5 do ustawy o odpadach określony jest jako R3 - recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Podjęcie kompostowania wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów.

Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację, rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania i dodatków zawartych w tych olejach.

Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia, określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być poddawane innym procesom odzysku.

Jeżeli regeneracja lub inne procesy odzysku olejów odpadowych są niemożliwe, dopuszcza się ich unieszkodliwianie.

Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym zakresie wykonać obowiązków określonych powyżej, powinien przekazać te odpady podmiotowi gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie.

Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.

Akty prawne:

1. Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622 z późn.zm.)

2. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. ? Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn.zm.)

3. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62 poz. 628 z późn.zm.)

4. Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz.U. Nr 63 poz. 638 z późn.zm.)

5. Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz.U. Nr 63 poz. 639 z późn.zm.)

6. Ustawa z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72 poz. 747 z późn.zm.)

7. Ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115 poz. 1229 z późn.zm.)

8. Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy ? Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085),

9. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 roku w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.Nr 112, poz. 1206)

10. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz.U. Nr 152 poz.1736)

11. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie zakresu informacji oraz wzorów formularzy służących do sporządzania i przekazywania zbiorczych zestawień danych (Dz.U. Nr 152 poz.1737)

12. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 maja 2002 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym, niebędącym przedsiębiorcami, do wykorzystywania na ich własne potrzeby (Dz.U. Nr 74 poz.686)

13. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz.U. Nr 165 poz. 1359),

14. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz.U. z 2004 r. Nr 16, poz. 154),

15. Ustawa z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78).

16. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz.U. Nr 104, poz. 982)

17. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprpowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 168 poz. 1763)

18. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z klasyfikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 z póź.zm.)

19. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. Nr 279 poz. 2758)