Szukasz:




x
Login:

Hasło:

x

Surmia bignoniowa 'Nana'

Catalpa bignonioides 'Nana'
Surmia bignoniowa 'Nana'

Surmia bignoniowa, nazywana też katalpą bignoniową, pochodzi z południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych. To średniej wielkości drzewo, osiągające wysokość 15-18 metrów, jest rzadko sadzone w postaci czystego gatunku. Szkółki i centra ogrodnicze najczęściej oferują karłową odmianę ‘Nana’, rozpoznawalną z daleka dzięki niemal idealnej, kulistej, kompaktowej koronie wypełnionej dużymi liśćmi.

Surmia bignoniowa ‘Nana’ to dosyć stara odmiana, uzyskana we Francji w 1850 roku. W pierwszych latach uprawy rośnie dosyć szybko. Po 10 latach jej korona osiąga do 1 do 2 m średnicy, starsze egzemplarze mają korony średnicy 3-5 m. Większość dostępnych w sprzedaży roślin to drzewa w formie piennej, uzyskane przez szczepienie na podkładce na wysokości około i powyżej 2 metrów. Ich cechy charakterystyczne to grube gałęzie, z których wyrastają duże, sercowate, jasnozielone liście o średnicy do 20 cm. Blaszki liściowe są osadzone na długich ogonkach. To one stanowią element ozdobny, bo w przeciwieństwie do gatunku, odmiana ‘Nana’ nie tworzy kwiatów. Niestety katalpa jest podatna na ataki mszyc, które chętnie pożywiają się młodymi liśćmi doprowadzając do ich deformacji. W przypadku zauważenia szkodników zwykle wystarczy jednokrotny zabieg środkiem mszycobójczym, by się ich pozbyć. Latem liście mogą być porażenie przez mączniaka i choroby wywołujące plamistości. Pomimo tego drzewa te są warte uwagi i sadzenia, bo wnoszą do ogrodów powiew egzotyki.

Surmia bignoniowa ‘Nana’ preferuje gleby żyzne, gliniaste lub próchniczne, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne, stanowiska słoneczne lub półcieniste, osłonięte od wiatru. Młode rośliny są wrażliwe na mróz i podczas surowych zim, zwłaszcza na wschodzie kraju, mogą przemarzać. W miastach, gdzie temperatura jest zwykle nieco wyższa, drzewa te sadzi się w parkach, na placach zabaw, w ogródkach oraz przy osiedlowych uliczkach. Drzewa można też uprawiać w dużych pojemnikach i wykorzystywać  do dekoracji tarasów czy kawiarnianych ogródków.

Ostrokrzew Meservy LITTLE RASCAL 'Mondo'

Ilex ×meserveae LITTLE RASCAL 'Mondo'
Ostrokrzew Meservy LITTLE RASCAL 'Mondo'

Ostrokrzew Meservy LITTLE RASCAL, znany też pod nazwą MAGICAL LITTLE RASCAL to niski, kompaktowy i bardzo gęsty krzew, który doskonale sprawdzi się w małych ogrodach przydomowych. Można go tez uprawiać w pojemnikach na balkonach i tarasach. Kultywar ten wyselekcjonowano w 1996 roku w USA jako mutację znalezioną na odmianie ‘Blue Boy’. Krzew tworzy krótkie, sztywne pędy gęsto pokryte drobnymi, zimozielonymi listkami. Rośnie powoli, po 10 latach osiąga nie więcej niż 30-40 cm wysokości i 0,5 m szerokości. Liście wiosną i latem są ciemnozielone, jesienią i zimą przybierają atrakcyjny, purpurowy kolor. Najmłodsze liście są jasnozielone, prawie żółte, wyraźnie kontrastują kolorem ze starymi liśćmi. Blaszki liściowe mają zaledwie 2-3 cm długości, są eliptyczne z 10-20 ostrymi, kolczastymi ząbkami. Kwiaty wyłącznie męskie, drobne, białe lub lekko różowe, rozwijają się na przełomie maja i czerwca. Owoców nie zawiązuje.

Krzew ten preferuje gleby żyzne, stale umiarkowanie wilgotne, o odczynie zbliżonym do obojętnego, stanowisko półcieniste. Odmiana wykazuje pełną odporność na mróz i może być uprawiana na terenie całego kraju. Ponieważ rośliny są niskie i bardzo gęste, przed mrozem zwykle zabezpiecza je śnieg, który osadza się na liściach i zabezpiecza je przed uszkodzeniami. W przypadku krzewów zimozielonych tak naprawdę nie sam mróz jest groźny, lecz jednoczesne wystąpienie mroźnej i słonecznej pogody. Wówczas blaszki liściowe tracą wodę na skutek transpiracji, ale nie mogą jej pobrać z zamarzniętego gruntu i dochodzi do wysychania liści. Dlatego w bezśnieżne zimy krzewy sadzone na otwartej przestrzeni warto okryć cieniówką lub stroiszem, co w pełni zabezpieczy je przed uszkodzeniami. Ostrokrzew Meservy LITTLE RASCAL rośnie zdrowo, nie jest atakowana przez szkodniki, czy porażany przez choroby. Nie wymaga przycinania, świetnie nadaje się do tworzenia niskich obwódek rabat, sadzenia w ogrodach skalnych, a posadzony gęsto, w rozstawie 30 x 30 cm może pełnić rolę rośliny okrywowej.

               

Sosna drobnokwiatowa 'Shizukagoten'

Pinus parviflora 'Shizukagoten'
Sosna drobnokwiatowa 'Shizukagoten'

Pochodząca z Japonii sosna drobnokwiatowa to jedna najpiękniejszych ozdobnych sosen, dostępna w sprzedaży w szerokim asortymencie wolno rosnących, kompaktowych odmianom przypominających naturalne drzewka bonsai. Można je bez obawy sadzić w przydomowych ogrodach na terenie całego kraju.

Sosna drobnokwiatowa ‘Shizukagoten’ to odmiana oryginalnie pochodząca z Japonii, introdukowana do Europy (Wielkiej Brytanii) w latach 70 XX wieku. Jest to powoli rosnąca odmiana o stożkowatym, nieregularnym pokroju oraz charakterystycznych, zielono-niebieskich igłach. Po 10 latach uprawy osiąga niespełna 1 m wysokości. Igły są sztywne, lekko skręcone, zebrane po 5 w pęczku, równomiernie i gęsto rozmieszczone wokół pędów. Młode igły są jasnozielone, w trakcie sezonu ciemnieją, a dzięki białoszaremu, woskowemu nalotowi na spodzie sprawiają wrażenie niebieskawych. Ozdobą rośliny są także szyszki utrzymujące się na gałęziach nawet przez kilka lat. U odmiany ‘Shizukagoten’ szyszki są nieco mniejsze niż u gatunku, cylindryczne, rozmieszczone pojedynczo lub po 2-3 razem. Ozdobą drzew, obok pięknych igieł i szyszek, jest także gładka, zielonoszara kora okrywająca pień i konary.

Sosna drobnokwiatowa nie sprawia kłopotów w uprawie, nie ma dużych wymagań glebowych. Preferuje podłoża umiarkowanie wilgotne ale przepuszczalne, najlepiej piaszczysto-gliniaste, próchniczne, o kwaśnym odczynie. Podobnie jak inne gatunki sosen nie lubi nadmiaru wody. Wymaga miejsc słonecznych, jest wytrzymała na niskie temperatury i odporna na rdzę wejmutkowo-porzeczkową.

Ze względu na wolne tempo wzrostu oraz niewielkie rozmiary doskonale nadaje się do sadzenia w małych ogrodach przydomowych, w alpinariach, na rabatach z innymi krzewami iglastymi, np. jałowcami, kosodrzewinami czy żywotnikami. Nieregularna forma sprawia, że roślina ta bardzo dobrze prezentuje się w ogrodach dalekowschodnich, chińskich czy japońskich, kamienistych lub żwirowych. Sosnę drobnokwiatową można także uprawiać w większych pojemnikach wykorzystywanych do dekoracji balkonów i tarasów.

Laurowiśnia wschodnia ‘Novita’

Prunus laurocerasus ‘Novita’
Laurowiśnia wschodnia ‘Novita’

Laurowiśnia wschodnia to krzew lub nieduże drzewo naturalnie występujące na terenach Azji Mniejszej, Kaukazu i południowo-wschodniej Europy. W ogrodnictwie, zwłaszcza w krajach Europy Zachodniej, jest cennym gatunkiem żywopłotowym. Tworzy bardzo ładne, skórzaste, zimozielone liście i doskonale znosi formowanie. W Polsce laurowiśnia wschodnia jest coraz częściej sadzona w ogrodach, zwłaszcza w cieplejszych, zachodnich rejonach kraju. Najlepiej rośnie na Dolnym Śląsku i na Pomorzu, gdzie osiąga największe rozmiary. Na wschodzie kraju może być uprawiana jako bardzo atrakcyjna roślina pojemnikowa, chowana na zimę do chłodnych, widnych pomieszczeń (sadzona w gruncie niestety często przemarza). Dostępne w szkółkach odmiany różnią się siłą wzrostu, wielkością liści oraz mrozoodpornością.

Laurowiśnia wschodnia ‘Novita’ to silnie rozgałęziająca się odmiana o wzniesionych pędach i dużych liściach, wyhodowana i prowadzona do handlu we Włoszech na początku lat 2000. Pochodzi od odmiany ‘Rotundifolia’, od które różni się lepszą odpornością mrozową oraz wyższą zdrowotnością ulistnienia. Roślina dorasta do 3-4 m wysokości i podobnej szerokości. Krzew ten tworzy duże, szerokojajowate, zaostrzone na wierzchołkach liście, soczyście jasnozielone. Liście są skórzaste, od góry błyszczące, od spodu matowe. Nieprzycinane krzewy kwitną w maju. Kwiaty są drobne, białe, zebrane w ozdobne, wyprostowane grona dorastające nawet do 10-15 cm długości, wydzielają przyjemny zapach wabiący owady. Ozdobą rośliny są także niewielkie, kuliste, czarne owoce dojrzewające latem. W przypadku regularnego cięcia kwiaty i owoce pojawiają się sporadycznie.

Laurowiśnia wschodnia ‘Novita’ najlepiej rośnie na glebach ciepłych, piaszczysto-gliniastych, przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych, na stanowisk zacisznych, półcienistych i cienistych. Preferuje podłoża o odczynie obojętnym lub alkalicznym. Sadzona na stanowiskach słonecznych wymaga na zimę okrywania cieniówką (podobnie jak bukszpany), która zabezpiecza liście przed nadmierną transpiracją i uszkodzeniem przez silnie operujące słońce podczas mroźnej pogody. Odmiana ‘Evita’ wykazuje dużą odporność na dziurkowatość liści drzew pestkowych, chorobę objawiającą się tworzeniem dziurek na blaszkach liściowych. Krzew jest też odporny na zanieczyszczenie powietrza i może być sadzony w zieleni osiedlowej. Doskonale znosi przycinanie, nadaje się na żywopłoty oraz do tworzenia topiarów. Uprawiana w pojemnikach może służyć do dekoracji cienistych balkonów, tarasów, ogrodów typu patio. Jej ulistnione gałązki służą jako materiał do tworzenia kompozycji bukieciarskich.

Cis pośredni ‘Viridis’

Taxus ×media ‘Viridis’
Cis pośredni ‘Viridis’

Cis pośredni to cenny krzew iglasty doskonale nadający się do tworzenia zimozielonych żywopłotów, oferowany w licznych odmianach przez niemal wszystkie krajowe szkółki i centra ogrodnicze. Gatunek ten jest mieszańcem cisa pospolitego (T. baccata) i cisa japońskiego (T. cuspidata), został wyhodowany około 1900 roku w USA. Najważniejszą cechą użytkową cisa pośredniego, odziedziczoną po japońskim rodzicu, jest jego wysoka odporność na mróz, przewyższająca mrozoodporność rodzimego gatunku – cisa pospolitego. Ciś pośredni znosi spadki temperatury do -30 st. C. 

W wyniku prowadzonej selekcji uzyskano szereg cennych odmian ogrodowych cisa pośredniego, w tym liczne formy żywopłotowe i soliterowe o zwartym i wzniesionym pokroju. Ciekawym, wartym uwagi kultywarem, wprowadzonym do uprawy około 1948 roku w USA, jest odmiana ‘Viridis’. Krzew ten rośnie dosyć silnie i szybko, przyjmuje pokrój wąskokolumnowy, w wieku 10 lat osiąga około 1,5 m wysokości i 0,4 m średnicy. Starsze egzemplarze dorastają do 5 m wysokości. Wszystkie pędy są wzniesione, wyprostowane, sztywne, pokryte błyszczącymi, jasnozielonymi igłami do 3 cm długości i 3 mm szerokości. Jest to odmiana męska, nie zawiązuje nasion. W jego gęstej koronie, zwłaszcza w przypadku starszych egzemplarzy, chętnie gniazdują ptaki.

Cis pośredni do uprawy wymaga gleb dość żyznych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych, ale z powodzeniem znosi także okresy suszy. Źle rośnie na glebach zimnych, kwaśnych i podmokłych a także na suchych glebach piaszczystych. Charakteryzuje się dobrą mrozoodpornością i z powodzeniem może go sadzić na terenie całego kraju. Jako jeden z niewielu przedstawicieli roślin iglastych cis dobrze rośnie w cieniu. Ze względu na zwarty, kolumnowy pokrój nie wymaga przycinania, niemniej, podobnie jak wszystkie cisy, doskonale regeneruje się po cięciu. Jest to odmiana zdrowa, wykazuje pełną mrozoodporność w naszym klimacie.

Cis pośredni ‘Viridis’ doskonale sprawdza się w niewielkich ogrodach przydomowych i osiedlowych, gdzie ze względu na brak miejsca nie można zastosować form silnie rosnących. Warto go też sadzić na działkach, cmentarzach i w parkach, w kompozycjach z innymi krzewami iglastymi. Rośliny można sadzić pojedynczo lub w formie szpalerów i żywopłotów, w rozstawie 80-100 cm.

Polska w ścisłej czołówce Green Cities Europe Award 2024!

Polska znalazła się w finałowej trójce prestiżowego konkursu Green Cities Europe Award 2024. Nasz kraj reprezentuje wyjątkowy projekt Zazielenienia Placu Nowy Targ we Wrocławiu, który rywalizuje z najlepszymi inicjatywami z Europy. Obok Polski, na podium znalazły się także Francja i Włochy.

Green Cities Europe Award – prestiżowy konkurs zieleni miejskiej

Green Cities Europe Award to inicjatywa Europejskiego Stowarzyszenia Szkółkarzy (ENA), której celem jest promowanie innowacyjnych projektów wykorzystujących zieleń w przestrzeniach miejskich. Do tegorocznej edycji konkursu zgłoszono projekty z 10 krajów, w tym m.in. z Belgii, Danii, Niemiec, Szwecji i Węgier.

Projekty oceniano na podstawie kilku kluczowych kryteriów, takich jak:

  • różnorodność i jakość zieleni oraz walory estetyczne,
  • wpływ na klimat, środowisko i ekonomię,
  • nowatorskie rozwiązania i możliwość ich wdrożenia w innych miastach,
  • stosowanie materiałów przyjaznych środowisku.

Zwycięzcę tegorocznej edycji poznamy 30 stycznia 2025 r. podczas targów IPM w Essen, które są jednym z najważniejszych międzynarodowych wydarzeń branży ogrodniczej.

Wrocław wśród liderów!

Projekt zazielenienia Placu Nowy Targ we Wrocławiu jest dowodem na to, jak dobrze zaplanowana zieleń może odmienić przestrzeń miejską. Inicjatywa ta przyniosła nowe życie historycznemu placowi, gdzie pojawiły się drzewa i rośliny, które pomagają w zarządzaniu wodą opadową, poprawiają jakość powietrza i zapewniają naturalne ochłodzenie w trakcie upałów.

Plac Nowy Targ we Wrocławiu, Fot. Filip Jędrzak 

Dzięki zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań, takich jak przepuszczalne powierzchnie i starannie dobrane gatunki roślin, projekt zdobył uznanie międzynarodowych ekspertów. To inspiracja dla innych miast w Europie do tworzenia podobnych zielonych przestrzeni.

Więcej informacji o polskim projekcie można znaleźć tutaj.

Finałowa trójka: Polska, Francja i Włochy

Oprócz Wrocławia, w finale znalazły się także:

  • Les Jardins du Pré Gaudry z Francji – wyjątkowy projekt, który promuje zróżnicowane podejście do miejskiej zieleni. Dowiedz się więcej.

  • Parco della Pace z Włoch – kompleksowy park miejski, będący przykładem nowoczesnego planowania przestrzeni publicznej. Dowiedz się więcej.

Każda z tych inicjatyw pokazuje, jak różnorodna i innowacyjna może być zieleń w miastach.

Kto odpowiada za organizację konkursu w Polsce?

Za koordynację konkursu Green Cities Europe Award w Polsce odpowiada Związek Szkółkarzy Polskich, który aktywnie wspiera rozwój projektów wykorzystujących roślinność do poprawy jakości życia mieszkańców miast.

Czy Wrocław wygra?

Konkurs Green Cities Europe Award to doskonała okazja, by pokazać, jak zielone projekty zmieniają miasta na lepsze. Znalezienie się w finałowej trójce to już ogromne wyróżnienie dla Polski. Czy projekt z Wrocławia sięgnie po główną nagrodę? Przekonamy się już w styczniu 2025 roku!

Metamorfoza Placu Nowy Targ we Wrocławiu
Fot. Angelika Kuśmierczyk-Jędrzak, Filip Jędrzak, Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu

Rozchodnik biały

Sedum album
Rozchodnik biały

To jeden z wielu przedstawicieli roślin z rodziny gruboszowatych, charakteryzujących się zdolnością gromadzenia zapasu wody w liściach i łodygach. Określane mianem sukulentów rozchodniki zasiedlają podłoża suche, nasłonecznione, o dużej przepuszczalności. Uprawiane w ogrodach czy na balkonach nie sprawiają kłopotu, zdobiąc rabaty swoim ulistnieniem oraz obfitym kwitnieniem.

Rozchodnik biały to gatunek występujący w północnej Afryce, południowej, środkowej i zachodniej Europie oraz w zachodniej Azji. Do Polski został introdukowany w XIX wieku, jest spotykany w Sudetach i Karpatach. Był stosowany jako roślina lecznicza, sok wyciśnięty z liści wykorzystywany był w medycynie ludowej. Obecnie gatunek ten jest uprawiany jako roślina ozdobna, oferowana w szkółkach i centrach ogrodniczych.

Rozchodnik biały to niski, zimozielony sukulent szybko zadarniający podłoże, dorastający zaledwie do kilku cm wysokości. Płożące się po ziemi łodygi są pokryte drobnymi, mięsistymi, zaokrąglonymi listkami magazynującymi wodę. W miejscach silnie nasłonecznionych i suchych liście przybierają czerwonawe zabarwienie. Wyrastające w czerwcu cienkie, ale sztywne pędy kwiatostanowe mają do 10 cm wysokości, zwieńczone są drobnymi białymi lub różowymi kwitami, zebranymi w szerokie baldachogrona. Kwitnie do sierpnia.

Rozchodnik biały wymaga dużo słońca i przepuszczalnego podłoża, najlepiej rośnie na glebie lekkiej, piaszczystej, jest odporny na mróz. Najlepiej prezentuje się w ogrodach skalnych, gdy wypełnia przestrzenie między kamieniami, na rabatach bylinowych, murkach, skarpach, kwietnikach, w ogrodach dachowych - jednym zdaniem wszędzie tam, gdzie ze względu na niedobór wody inne rośliny nie zdają egzaminu. Można go też uprawiać w płaskich pojemnikach ustawianych na słonecznych parapetach, balkonach i tarasach.

Przyznanie Złotej Odznaki Honorowej Wiesławowi Szydło

Podczas zjazdu Członków Związku Szkółkarzy Polskich w Uniejowie Walne Zgromadzenie jednomyślnie podjęło uchwałę o nadaniu dr. Wiesławowi Szydło Złotej Odznaki Honorowej za wybitny wkład w rozwój Związku Szkółkarzy Polskich.

Wiesław Szydło został członkiem Związku Szkółkarzy Polskich w 2007 roku i od początku zaangażował się w pracę społeczną na rzecz stowarzyszenia. Już dwa lata później, w 2009 roku, po raz pierwszy został wybrany na członka zarządu, w którym pracował nieprzerwanie przez 14 lat. Przez 8 lat był wiceprezesem, a w 2021 roku walne zgromadzenie powierzyło mu pełnienie funkcji prezesa zarządu ZSzP, którą sprawował do listopada 2023 roku. Był członkiem Rady Nadzorczej Agencji Promocji Zieleni. Obecnie jest członkiem Komisji Rewizyjnej ZSzP.

Pracując społecznie na rzecz stowarzyszenia Wiesław Szydło wziął udział w 158 zebraniach zarządu oraz setkach innych formalnych zebraniach i spotkaniach. Przejechał tysiące kilometrów i spędził setki godzin na zebraniach i rozmowach telefonicznych, nigdy nie poskarżył się na brak czasu, a działania na rzecz stowarzyszenia zawsze były dla niego priorytetem. Od lat z pasją i zainteresowaniem angażuje się w projekty wydawnicze i szkoleniowe APZ – doradza, recenzuje i wspiera, jest jednym z najbardziej cenionych wykładowców i konsultantów merytorycznych, na którego profesjonalną pomoc zawsze można liczyć. Jest osobą niezwykle życzliwą, poproszony o podzielenie się swoją praktyczną wiedzą lub doświadczeniem zawsze chętnie to czyni. Jest przy tym skromy, miły i uśmiechnięty.

Wiesław Szydło jest założycielem i właścicielem Szkółki Roślin Ozdobnych Wiesław Szydło zlokalizowanej w Niewierzu k. Brodnicy. Od 35 lat prowadzi produkcję roślin iglastych, liściastych oraz bylin. Jest absolwentem Wydziału Ogrodniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie uzyskał stopień doktora nauk rolniczych. Przez 25 lat łączył prowadzenie szkółki z obowiązkami pracownika naukowego i wykładowcy SGGW. Był promotorem dziesiątek prac magisterskich i inżynierskich – w tym członków naszego stowarzyszenia. Jest cenionym ekspertem w zakresie produkcji szkółkarskiej – zakładania i prowadzenia szkółki, uprawy i rozmnażania roślin, ochrony przed chorobami i szkodnikami, zwalczania chwastów i nawożenia.

Wiesław Szydło jest autorem publikacji naukowych, podręczników i książek poświęconych szkółkarstwu oraz popularyzujących rośliny, m.in. „Szkółkarstwo ozdobne wybrane zagadnienia”, „Rozmnażamy iglaki”. Jest współautorem i redaktorem „Katalogu roślin – drzewa, krzewy, byliny”, „Rośliny do każdego ogrodu”, „Katalogu 1000 polskich odmian roślin”, a także setek artykułów publikowanych na łamach krajowych czasopism ogrodniczych. Jest autorem opisów i zdjęć zamieszczonych na stronach e-katalogroslin.pl. Wielokrotnie występował w programach popularyzujących ogrodnictwo – „Roku w ogrodzie” i „Mai w Ogrodzie”, gdzie w ciekawy sposób przybliża wiedzę o świecie roślin ozdobnych.

Od 16 lat kieruje pracami jury Konkursu Roślinnych Nowości Międzynarodowej Wystawy „Zieleń to Życie”. Był członkiem Rady Naukowej Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach, jest członkiem Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego. W 2018 roku otrzymał Srebrną Odznakę Honorową Związku Szkółkarzy Polskich za wkład w rozwój stowarzyszenia oraz polskiego szkółkarstwa.

Serdecznie gratulujemy Wiesławowi Szydło Złotej Odznaki Honorowej Związku Szkółkarzy Polskich!

Walne Zgromadzenie Członków Związku Szkółkarzy Polskich 2024

W dniach 25-26 listopada 2024 r. w Uniejowie odbyło się Zwyczajne Walne Zgromadzenie Członków Związku Szkółkarzy Polskich. Zgromadzenie poprowadził Lucjan Gursztyn. Sekretarzem spotkania został Krzysztof Słowiński.

Na początku powitaliśmy nowych członków naszego stowarzyszenia, przyjętych w ciągu ostatniego roku – Julię Nowacką ze Szkółki Nowacki oraz Krzysztofa Baranowskiego ze Szkółki Szyszlandia. Prezes zarządu, pan Andrzej Kujawa wręczył nowym członkom certyfikaty i powitał w gronie zrzeszonych szkółkarzy. 

W części sprawozdawczej Andrzej Kujawa przedstawił raport z działalności stowarzyszenia w ciągu ostatniego roku. Komisja rewizyjna, której sprawozdanie odczytał Wiesław Szydło, uznała, że zarząd w minionym roku pracował intensywnie, a jego działania przebiegały zgodnie z ustalonym harmonogramem. Sprawozdanie z działalności przedstawiła także prezes Agencji Promocji Zieleni – Joanna Filipczak.

Po przeprowadzeniu dyskusji walne zgromadzenie zatwierdziło wynik finansowy oraz udzieliło zarządowi absolutorium.

Zarząd zwrócił się do walnego zgromadzenia o nadanie Wiesławowi Szydło Złotej Odznaki Honorowej za wybitny wkład w rozwój Związku Szkółkarzy Polskich. Prezes Andrzej Kujawa odczytał uzasadnienie wniosku i przeprowadzono głosownie, w którym jednomyślnie przyjęto proponowaną uchwałę, a następnie przewodniczący zgromadzenia Lucjan Gursztyn i prezes zarządu Andrzej Kujawa wręczyli Wiesławowi Szydło Złotą Odznakę Honorową i dyplom.

W części konferencyjnej uczestnicy zgromadzenia wysłuchali wykładu dr hab. Beaty Zimowskiej na temat możliwości zastosowania grzybów entomogennych w ochronie szkółek przed szkodnikami (prezentacja jest dostępna dla członków stowarzyszenia w portalu, po zalogowaniu) oraz prelekcji Michała Kłobusa dotyczącej ubezpieczeń gospodarstw i produkcji szkółkarskiej.

Komisja wniosków i uchwał przedstawiła propozycje dwóch uchwał – pierwszej w zakresie rozpoznania możliwości objęcia zwierzchnictwem przez ministra rolnictwa kształcenia ogrodników w szkołach średnich, a druga to propozycja podjęcia działań popularyzujących podcasty Studia Zieleń to Życie. Obie uchwały zostały przyjęte i na tym punkcie przewodniczący zakończył walne zgromadzenie.

Wieczorem uczestnicy zjazdu spotkali się na uroczystej kolacji, którą umilił występ wokalistki jazzowej Julii Pucis-Pawłowskiej.

Drugiego dnia szkółkarze i osoby towarzyszące zwiedzili Gospodarstwo Szkółkarskie Ciepłucha. Gospodarze – Jan Ciepłucha, Anna Ciepłucha-Kowalska i Krzysztof Kowalski pokazali produkcję, dzielili się wiedzą i odpowiadali na szereg pytań od uczestników. Wszyscy byli pod ogromnym wrażeniem organizacji szkółki i produkcji, wykorzystywanych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz sukcesów hodowlanych. Po obejrzeniu gospodarstwa zostaliśmy ugoszczeni pysznymi, regionalnymi potrawami.

Składamy serdeczne podziękowania Panu Janowi oraz Annie i Krzysztofowi za poświęcony czas, serdeczność i gościnność!

Jałowiec pospolity 'Gold Cone'

Juniperus communis 'Gold Cone'
Jałowiec pospolity 'Gold Cone'

Gęsty, wolno rosnący krzew o kolumnowym i zwartym pokroju, osiągający po 10 latach uprawy 1,5 m wysokości i około 0,5 m szerokości. Swoim wyglądem przypomina odmianę ‘Hibernica’ ale ma złociste igły. Nie tworzy przewodnika, ale wszystkie pędy ma wzniesione, ustawione pionowo i blisko siebie. Na szczycie krzewy są zaokrąglone. Gałązki są cienkie, ułożone wertykalnie. Igły krótkie, słabo kłujące, osadzone po 3 wokół pędów, przez cały rok złociste, w czasie sezonu wegetacyjnego intensywnie żółte, zimą żółtobrązowe. Igły wewnątrz krzewu oraz od strony północnej pozostają lekko zielonkawe. Odmiana notowana w sprzedaży od lat osiemdziesiatych XX wieku.

Krzew należy do łatwych w uprawie, ma skromne wymagania glebowe. Doskonale rośnie na stanowiskach słonecznych, na przeciętnych glebach ogrodowych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, dobrze zdrenowanych. Płytki i rozległy system korzeniowy sprawia, że rośliny źle reagują na przesadzanie. Dlatego przed sadzeniem należy dobrze się zastanowić nad wyborem miejsca, tak aby uniknąć ewentualnego późniejszego przesadzania. Krzew jest odporny na mróz, ale podczas ostrych zim, przeważnie we wschodnich rejonach kraju, może lekko przemarzać, zwłaszcza od strony południowej. Dlatego młode rośliny sadzone na mroźnym Podlasiu i Suwalszczyźnie warto na zimę okryć siatką cieniującą. W przeciwieństwie do innych form kolumnowych ‘Gold Done’ jest dosyć odporny na odkształcenia i deformacje powodowane silnymi opadami mokrego śniegu. 

Jałowiec pospolity ‘Gold Cone’ jest przydatny przede wszystkim do uprawy w ogrodach przydomowych, na skalniakach, wrzosowiskach, na rabatach z karłowymi roślinami iglastymi oraz na cmentarzach. Ciekawie prezentuje się sadzony w grupach. Może służyć też do tworzenia wąskich, niestrzyżonych i niezbyt wysokich żywopłotów.